روز پدر ... 1392/03/03

                                        تقدیم به فرشته ای که نمی دانم از ...  

         بزرگی اش بگویم یا مردانگی اش           سخاوتش، سکوتش یا مهربانی اش

                                                            و...

                                               تقدیم به گوهر یکدانه ام  مهربان پدرم

ای پدر ای با دل من همنشین                                                                                                                                                                         ای صمیمی  ای بر انگشتر نگین

ای پدر  ای همدم  تنهاییم

                                                                        آشنایی با غم  تنهاییم        

ای طنین نام تو بر گوش من   

                                                                       ای پناه گریه ی خاموش من

همچو باران مهربان بر من ببار  

                                                                      ای که هستی مثل ابر نو بهار

در صداقت برتر از آیینه ای   

                                                                       در رفاقت باده ای بی کینه ای

ای سپیدار بلند و بی پایدار   

                                                                       می برم نام تو را با افتخار

هر چه دارم از تو دارم ای پدر   

                                                                       ای که هستی نور چشم و تاج سر

رحمت بارانی روشن تبار 

                                                                        مهربانی از مانده یادگار 

ای پدر بوی شقایق می دهی   

                                                                      عاشقی را یاد عاشق می دهی

با تو سبزم،گل بهارم،ای پدر  

                                                                      هر چه دارم از تو دارم ای پدر

                             پدر عزیزم روزت مبارک  

پدر! گرچه خانه ما از آینه نبود؛ اما خسته‏ ترین مهربانی عالم، در آینه چشمان مردانه‏ ات، کودکی‏ هایم را بدرقه کرد، تا امروز به معنای تو برسم.
می‏خواهم بگویم، ببخش اگر پای تک درخت حیاطمان، پنهانی، غصه‏ هایی را خوردی که مال تو نبودند!
ببخش اگر ناخن‏های ضرب‏ دیده ‏ات را ندیدم که لای درهای بسته روزگار، مانده بود و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم؛ اما امروز، بیدارتر از همیشه، آمده‏ ام تا به جای آویختن بر شانه تو، بوسه بر بلندای پیشانی‏ ات بزنم. سایه‏ ات کم مباد ای پدرم!

پشتم به تو گرم است. نمی‏دانم اگر تو نبودی، زبانم چطور می‏چرخید، صدایت نزنم!
راستش را بخواهی، گاهی، حتی وقتی با تو کاری ندارم، برای دل خودم صدایت می‏زنم؛ بابا!
آن‏قدر با دست‏هایت انس گرفته‏ ام که گاهی دلم لک می‏زند، دستانم را بگیری.
هر بار دستانم را می‏گیری، خیالم راحت می‏شود؛ می‏دانم که هوایم را داری و من میان ازدحام غریبی، گم نمی‏شوم و تو هیچ وقت دستم را رها نمی‏کنی... .

شانه‏ هایت، ستون محکمی است پناهگاه امن خانه را.
دست در دستانم که می‏گذاری، خون گرم آرامش، در کوچه رگ‏هایم می‏دود.
در برابر توفان‏های بی‏رحم زندگی می‏ ایستی؛ آن‏چنان‏که گویی هر روز از گفت‏گوی کوهستان‏ها باز می‏آیی.
لبخند پدرانه‏ ات، تارهای اندوه را از هم می‏دراند.

تویی که صبوری‏ هایت، دل‏های ناامید را سپیده‏ دم امیدواری است. مرامنامه دریا را روح وسیعت به تحریر می‏آید؛ آن هنگام که ابرهای دلتنگی، پنجره‏ های خانه را باران می‏پاشند.
آسمان همواره بوسه بر پیشانی بلندت را آرزومند است. 

 نوشتم برای پدرم .  پدرم ، تنها کسی است که باعث میشود بدون شک بفهمم فرشته ها

                                                     هم میتوانند مرد باشند !

پدر همیشه در بهترین زوایای قلبم جای داری. آنجا که فقط جاودانه ها میمانند.

               تقدیم به بابا حمید گل از طرف پرنسس پرنیا یکی یدونه بابا حمید

                                                             پدر 

با تو، باران بهاری‏ ام را پایانی نیست و بی‏ تو، پرنده‏ ای آشیان گم‏ کرده در جاده‏ های پاییزم.

تو که هستی، پنجره، با بال‏هایی گشوده از آفتاب، باغچه را مرور می‏کند. با تو، نفس‏های مادرانه، تیررس اضطراب و تشویش را مجال نمی‏دهند.

آجر به آجر، ساخته می‏شوم؛ وقتی پناه دست‏های امنت، موسیقی مهربان عشق را به ترنم می‏آیند.

بی‏ تو، بن‏بستی می‏شوم در هزار توی رنج‏های خویش.

بی‏ تو، شکوه جهان، ویرانه‏ ای است مسکوت و بی‏ هیاهو.

می‏ ستایمت که رونق کوچه‏ های سردسیر وجودم هستی؛ آن‏چنان که آفتاب، رگ‏های سپید قطب را.

پرنیای عزیزم قشنگی مامان. نمیدونم الان که داری اینا رو میخونی کجایی وچند ساله هستی ؟ امیدوارم که سلامت وموفق باشی . اما میدونم تنها زمانی که بزرگ شوی و از او دور شوی (زمانی که با خانه پدری وداع کرده و به خانه بخت خودت می روی) تنها در این زمان است که پی به بزرگی وی خواهی برد و بزرگی اش را کاملاً ارج خواهی گذارد .

پدرت  همیشه عاشقانه ودلسوزانه دوستت داشته و دارد  (بدون هیچ منتی عزیزم ) امیدوارم قدر زحماتش را بدانی .

                                                پدر :

تکیه گاهی است که بهشت زیر پایش نیست . . .
اما همیشه به جرم پدر بودن باید ایستادگی کند و با وجود همه مشکلات ، به تو لبخند میزند تا تو دلگرم شوی . . .
که اگر بدانی چه کسی کشتی زندگی را از میان موج های سهمگین روزگار به ساحل آرام رویاهایت رسانده است ؛ ” پدرت “را می پرستی . . .

تو این عکس نفسم تو فقط 15 روزت بود وبابا باید میرفت ماموریت نمیدونی چه حالی داشت وقتی میخواست به الاجبار تو رو بذاره وبره!

                    و اما ....

         تقدیم به همسرعزیزم حمید  سپیدار بلند عشق ومهربانی در  

                                           گلستان قلبم

                                           حمید عزیزم روزت مبارک

 زمان میگذرد و زمانه پیر می شود تنها یاد توست که هر ثانیه در دلم جوانه میزند. تو تکرار میشوی

و من هر روزبه شوق حضورت دلتنگ میشوم . تیک تیک ثانیه ها به وقت قرار عاشقی است ساعتم

را به وقت دلم کوک کرده ام چون ثانیه ها را تند تند می شمارد!

آرزو دارم .... 

                     بهاران مال تو

                                          شاخه های یاس خندان مال تو

                                                                                           ساده بودن های باران مال تو

آن خداوندی که دنیا آفرید

                                              تا ابد همراه وپشتیبان تو .

حمید عزیزم همیشه در بهترین زوایای قلبم جای داری. آنجا که فقط جاودانه ها میمانند.